Historia

Historia integracji

Motywy i etapy integracji :

1. obudowa gospodarcza
2. stworzenie ładu pokojowego
3. włączenie Niemiec Zachodnich i zapobieżenie w ten sposób niemieckiemu ekspansjonizmowi
4. dążenie do równowagi ekonomicznej między Europą a USA

9 maja 1950
Jean Monnet, koordynator procesu odbudowy gospodarki francuskiej po II Wojnie Światowej, zaproponował utworzenie Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Jego pomysł, po wcześniejszych konsultacjach z Konradem Adenauerem, przedstawił minister spraw zagranicznych Francji Robert Schuman. Plan został zaakceptowany przez RFN, Włochy, W. Brytanię, Francję, USA. Z zastrzeżeniami przyjęły go kraje Beneluxu.
24 października 1950
Premier Francji Rene Pleven przedstawił plan powołania Europejskiej Wspólnoty Obronnej, której celem miało być stworzenie wspólnej armii zachodnioeuropejskiej. Związany z tym planem był również projekt powołania Europejskiej Wspólnoty Politycznej.

18 kwietnia 1951
Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, RFN i Włochy podpisały w Paryżu układ o utworzeniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Zadaniem jej było stworzenie wspólnego rynku na surowce oraz produkty przemysłu węglowego i stalowego, stopniowe znoszenie ceł i subsydiów rządowych.

27 maja 1952
Ministrowie Spraw Zagranicznych Belgii, Francji, Holandii, Luksemburga, RFN oraz Włoch podpisali układ o utworzeniu Europejskiej Wspólnoty Obronnej . EWO. Siły zbrojne złożone z 43 dywizji, w tym z 12 RFN, w wypadku konfliktu podporządkowane NATO (art.5); integracja militarna na szczeblu korpusu; jednolite umundurowanie, szkolenia, taktyka i strategia wojenna.

30 sierpnia 1954
Zgromadzenie Narodowe Francji odrzuciło Traktat o EWO. Tę decyzję wiąże się ze spadkiem napięcia na arenie międzynarodowej (koniec wojny koreańskiej) oraz obawami o hegemonię Niemiec w nowej strukturze zwłaszcza pod nieobecność najsilniejszej w Europie Zachodniej armii brytyjskiej.

1-3 czerwca 1955
Holandia podczas posiedzenia Rady Ministrów EWWS zgłosiła wiosną 1955 r. tzw. plan Beyena, holenderskiego ministra spraw zagranicznych. Plan zawierał propozycję utworzenia wspólnego rynku. Państwa Beneluxu przedłożyły memorandum w tej sprawie podczas konferencji ministrów spraw zagranicznych krajów EWWiS w Massynie, która powołała komitet ekspertów pod przewodnictwem belgijskiego msz Paula Henri'ego Spaak'a. Opracował on raport zalecający utworzenie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG) i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euroatom).

25 marca 1957
Rokowania w sprawie powstania EWG i Euroatomu zakończyły się podpisaniem w Rzymie tzw. traktatów rzymskich przez Belgię, Francję, Holandię, Luksemburg, RFN i Włochy. Siedzibą głównych organów EWG i Euroatomu stała się Bruksela.

1 stycznia 1958
Wszedł w życie traktat o EWG i Euroatomie. Przewidywał on utworzenie przez państwa członkowskie pełnej unii celnej dla towarów rolnych, wspólnej zewnętrznej taryfy celnej w obrotach z państwami trzecimi oraz wspólnego rynku dla towarów przemysłowych i rolnych od 1 stycznia 1958 r. do 31 grudnia 1969 r. lub 31 grudnia 1972 r.

Wnioski o stowarzyszenie z EWG składały kolejno:
1961
31 lipca . Irlandia
8 sierpnia . Wielka Brytania
10 sierpnia - Dania

1962
9 lutego - wyrażenie przez Hiszpanię intencji rozpoczęcia negocjacji w sprawie stowarzyszenia z EWG.
30 kwietnia - złożenie przez Norwegię wniosku o przystąpienie do EWG
1963
14 stycznia - zgłoszenie przez prezydenta Francji Charles'a de Gaulle'a weta wobec przystąpienia Wielkiej Brytanii do EWG.

4 kwietnia 1962
Powołanie Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji dla Rolnictwa - FEOGA

8 kwietnia 1965
Zawarto układ o ustanowieniu wspólnej Rady Ministrów i Komisji Wspólnot Europejskich (tzw. Układ fuzyjny - wszedł w życie 1 lipca 1967 r.). Europejska Wspólnota Gospodarcza łączy się z Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, tworząc jedną Wspólnotę Europejską.

lipiec 1965 . styczeń 1966 polityka .pustego krzesła.
Polityka .pustego krzesła. była stosowana przez rząd Francji przez pół roku. Wynikała ona z innego poglądu Francji na temat finansowania wspólnej polityki rolnej (wprowadzanej stopniowo od 1962 r.). oraz sprzeciwianiu się zniesienia prawa weta.

24 stycznia 1966
Został zawarty Kompromis luksemburski, który przewidywał utrzymanie procedury jednomyślności we wszystkich ważnych sprawach jednego lub kilku państw członkowskich. Obowiązywał do maja 1982 r. w sposób bezwzględny. Dopiero wówczas Rada Ministrów mogła podjąć decyzję większością głosów ustalając cenę na produkty rolne w 1983 r.

10 maja 1967
Złożenie przez Irlandię i Wielką Brytanię powtórnego wniosku o przystąpienie do Wspólnot Europejskich.
11 maja
Złożenie przez Danię powtórnego wniosku o przystąpienie do Wspólnot Europejskich.
28 lipca
Złożenie przez Szwecję wniosku o przystąpienie do Wspólnot.
20 grudnia
Wycofanie przez Wielką Brytanię wniosku o akcesję wskutek powtórnego weta Francji.

1 lipca 1968
Zniesiono cła między państwami członkowskimi na niemal wszystkie towary rolne i przemysłowe, a także wprowadzono wspólne taryfy celne dla towarów importowanych z państw trzecich.

1969
W Hadze odbył się szczyt szefów rządów państw członkowskich, który miał podsumować kończący się dwunastoletni okres przejściowy Wspólnot, a także wyznaczyć im nowe cele.

21 kwietnia 1970
Uchwałą Rady ustalono, iż budżet Wspólnot do 1980 roku powinien być w pełni pokrywany ze środków własnych. Do tej pory Wspólnoty były finansowane ze składek państw członkowskich, po tej uchwale źródłem finansowania miały stać się dochody własne Wspólnot (np. opłaty wyrównawcze od importowanych produktów rolnych, cła i wpływy z podatku VAT).

27 październik 1970
W marcu 1970 r. utworzono grupę roboczą pod przewodnictwem kierownika wydziału politycznego w belgijskim msz Etiennea Davignona. Opracowała ona raport na temat koordynacji polityki zagranicznej państw członkowskich. 27 października 1970 r. ministrowie spraw zagranicznych WE obradujący w Luksemburgu zaakceptowali raport Davignona, jako podstawę, mających się odbywać w przyszłości, 2 razy w roku konsultacji, na temat wspólnej polityki zagranicznej. Pierwsze tego typu spotkanie odbyło się po raz pierwszy 19 listopada 1970 r. w Monachium. Odtąd spotkania tego typu zaczęto nazywać Europejską Współpracą Polityczną (EWP).

9 lutego 1971
Rada Ministrów zaakceptowała w Brukseli plan utworzenia do końca 1980 r. unii gospodarczej i walutowej. Plan został opracowany przez premiera Luksemburga Pierrea Wernera. Unia walutowa to obszar, w którym byłaby zapewniona: pełna i nieodwracalna wymienialność walut; całkowita liberalizacja transakcji kapitałowych i pełna integracja rynku finansowego; eliminacja wahań kursów walutowych oraz nieodwołalne usztywnianie parytetów walutowych. W raporcie uznano również, że stworzenie unii gospodarczej stanowi niezbędny warunek wprowadzenia unii walutowej. Określono to takimi elementami jak: jednolity rynek; polityka konkurencji; realizacja wspólnej polityki wspierającej przemiany strukturalne; koordynacja polityki makroekonomicznej.

1972
Porozumienia z krajami wchodzącymi w skład EFTA (European Free Trade Association) tj. Austrią, Szwajcarią, Szwecją, Portugalią i Islandią o wspólnym handlu.

22 stycznia
Podpisanie układu o przystąpieniu do Wspólnot Europejskich Danii, Irlandii, Norwegii i Wielkiej Brytanii.

25 września
Odrzucenie przez Norwegów w referendum układu o przystąpieniu do Wspólnot Europejskich.

2 października
Pozytywny wynik referendum akcesyjnego w Danii.

19-20 października
Podjęcie na szczycie szefów państw i rządów w Paryżu decyzji o rozszerzeniu działań Wspólnot o politykę regionalną, politykę ochrony środowiska naturalnego i politykę energetyczną. kwiecień
Powstał Europejski Fundusz Współpracy Walutowej (tzw. "wąż walutowy" . system stabilizowania kursów między walutami krajów Wspólnoty. Dopuszczalny przedział wahań kursów rynkowych to +/- 2,25% wokół kursów centralnych). Na mocy umowy banki centralne państw miały zapobiegać wahaniom cen swojej waluty.

1973
Porozumienie o wolnym handlu artykułami przemysłowymi z Norwegią i Finlandią

1 stycznia 1973
Członkami Wspólnot stały się Wielka Brytania, Irlandia i Dania

1974
Utworzono Radę Europejską złożoną z premierów, prezydentów i ministrów sprawa zagranicznych państw członkowskich, które to gremium miało zbierać się dwa razy w roku.

29 grudnia 1975
Premier Belgii Leo Tindemans przedstawił Radzie Europejskiej raport w sprawie przekształcenia Wspólnot Europejskich w Unię Europejską. Wnioskował o podejmowanie decyzji większością głosów w Radzie Ministrów; o skoncentrowanie w Radzie Unii wszystkich decyzji wykonawczych w dziedzinie polityki zagranicznej i wewnętrznej Wspólnot Europejskich, włącznie z polityką bezpieczeństwa; zalecał przeprowadzenie powszechnych i bezpośrednich wyborów do Parlamentu Europejskiego.

Marzec - lipiec 1977
Portugalia i Hiszpania składają wnioski o członkostwo we Wspólnocie Europejskiej.

1 lipca 1977
Weszło w życie porozumienie o strefie wolnego handlu z krajami EFTA - zakończono proces usuwania barier celnych między dziewięcioma członkami WE.

5 grudnia 1978
Niemcy i Francja zaproponowały Radzie Europejskiej utworzenie Europejskiego Systemu Walutowego (który zastąpiłby system .węża walutowego.) i Europejskiej Jednostki Walutowej (European Currency Unit - ECU). Rada Europejska w Brukseli uchwaliła rezolucję, na mocy której został utworzony Europejski System Walutowy (ESW). Miał on zapewnić utrzymanie wahań kursów w określonych warunkach między walutami krajów, które należały do systemu. Kurs centralny miała każda waluta wobec ECU.

1979
Pierwsze bezpośrednie wybory do Parlamentu Europejskiego w krajach Wspólnot.

1981
Grecję staje się członkiem Wspólnot.

czerwiec 1983
Rada Europejska wydała w Stuttgarcie deklarację o Unii Europejskiej

1985
Do Wspólnot przystąpiły Portugalia i Hiszpania

17 lutego 1986
Ministrowie spraw zagranicznych dziewięciu państw WE podpisali w Luksemburgu Jednolity Akt Europejski. Na mocy traktatu państwa Wspólnot stwierdziły, iż dążą do utworzenia Unii Europejskiej (dotychczas takie oświadczenia nie miały charakteru prawnego). Ponadto stwierdzał istnienie Rady Europejskiej i Europejskiej Współpracy Politycznej, ale nie wiązał ich prawnie z organami Wspólnot Europejskich.

1 lipca 1987
Jednolity Akt Europejski wszedł w życie

1987
Eksperci pod przewodnictwem szefa komisji Wspólnot Europejskich Jacquesa Delorsa przygotowali w pakiet reform dotyczących systemu finansowania, polityki strukturalnej i polityki rolnej. Pakiet został przedłożony Radzie Europejskiej, która podczas posiedzenia w Brukseli 12 lutego 1988 r. zaleciła jego realizację.

1 lipca 1990
Wejście w życie niemieckiej unii gospodarczej i walutowej, oznaczającej de facto unię celną WE z NRD. Rozpoczęcie pierwszego etapu Europejskiej Unii Gospodarczej i Walutowej: liberalizacja przepisów dotyczących przepływu kapitału wewnątrz Wspólnoty.

1 lipca 1991
Szwecja składa wniosek o członkostwo w WE

7 lutego 1992
12 państw Wspólnot podpisało w Maastricht traktat o Unii Europejskiej. Nie rozwiązywał on Wspólnot Europejskich, lecz zmieniał nazwę EWG na Wspólnotę Europejską. Rozwiązywał Europejską Współpracę Polityczną, ale zachowywał Radę Europejską. Unia miała się opierać na trzech filarach:
. Wspólnotach Europejskich,
. współpracy międzyrządowej dotyczącej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz na
. współpracy międzyrządowej w dziedzinie sprawiedliwości i spraw wewnętrznych.


1 listopada 1993
Traktat o Unii Europejskiej wszedł w życie


1995
Do Wspólnot przystąpiły Szwecja, Austria i Finlandia
marzec
Na mocy umowy z Schengen zniesiona została kontrola graniczna miedzy państwami, które ją podpisały, tj. Francją, Niemcami, krajami Beneluksu, Włochami, Hiszpanią, Portugalią oraz Islandią i Norwegią (dwa ostatnie państwa nie są członkami UE). Umowa ta weszła w skład systemu prawnego Unii po Traktacie Amsterdamskim.

październik 1997
W wyniku działania Konferencji Międzyrządowej (działającej od 1996 roku) podpisano Traktat Amsterdamski. Zawierał on poprawki do istniejącego Traktatu o UE oraz traktatów założycielskich trzech Wspólnot

1999
Miał miejsce kryzys związany z oskarżeniami pod adresem Komisji, a szczególnie jednego z Komisarzy - Edith Cresson

15 marca
Ukazał się raport Komitetu Niezależnych Ekspertów dotyczący tej sprawy. Mówił o defraudacji funduszy, niegospodarności, nepotyzmie. Mimo, iż po jego ukazaniu się doszło do masowej rezygnacji Komisarzy ze swych funkcji, to wobec braku uregulowań dotyczących takiego przypadku w prawie Wspólnot, Komisja sprawowała jeszcze swe funkcje do czasu powołania nowej pod przewodnictwem Romano Prodiego we wrześniu tego samego roku.

grudzień 2000
Na szczycie w Nicei piętnastka ustaliła, iż do planowanego momentu poszerzenia Unii (2004) należy uprościć traktaty poprzez jasne rozdzielenie kompetencji pomiędzy unijne instytucje a także określenie roli Parlamentu Europejskiego.

8 grudnia 2000
Uroczyste ogłoszenie Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej

grudzień 2001
Na szczycie w Laeken przywódcy 15 państw Unii opowiedzieli się za koniecznością reformy Unii w obliczu zbliżającego się rozszerzenia. Projekt reformy miał przygotować Konwent złożony z delegatów państw członkowskich i kandydujących (przedstawiciele rządów i parlamentów) oraz delegacji deputowanych Parlamentu Europejskiego.

1 stycznia 2002
12 z 15 państw Unii wprowadziło euro do obiegu gotówkowego. Wspólnej waluty Unii Europejskiej nie wprowadziła Wielka Brytania, Szwecja i Dania.

grudzień 2002
Na szczycie w Kopenhadze, kończącym duńską prezydencję Unii uzgodniono, iż 10 nowych państw może przystąpić do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 roku.

luty 2003
W lutym 2003 roku Konwent Europejski rozpoczął obrady plenarne.

16 kwietnia 2003
Traktaty akcesyjne zostały uroczyście podpisane w Atenach
Rozdział I Historia integracji europejskiej w ramach Wspólnot i Unii Europejskiej


1 maja 2004
Nowymi członkami Unii Europejskiej zostają: Cypr, Czechy, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Słowacja, Słowenia, Węgry.

1 stycznia 2007
Nowymi członkami Unii Europejskiej zostają: Bułgaria i Rumunia

Powrót